ساعت ۱۱:۱۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ خرداد ۱۳۸٥ : توسط :

     .....

نمی دانم چه اصراری است بر ادامه اين راه زجر آور؟

نمی دانم از ابتدا چه دليلی بر موجوديت ما بود؟

خستگی...خستگی...خستگی...

اين روزها تنها واژه زندگی است اين خستگی...

دلم آنقدر گرفته است...آنقدر خسته ام...آنقدر از همه خوشی های زندگی بدم می آيد...

آنقدر از همه آدمها بيزارم...آنقدر حوصله هيچکس را ندارم...

آنقدر حسرت جوانی های نکرده را دارم...

آنقدر مشتاقم به مرگ...

آنقدر از بودن و ماندن و اينگونه زيستن بدم می آيد...

آنقدر شاکی ام از همه جفاهايی که بندگانت گستاخانه روا داشتند و بی خيال رفتند...

آنقدر بغضهايم را فرو خورده ام...

آنقدر اشک پنهانی ريخته ام..

             آنقدر حرف دارم برايت...که نمی توانی فهميد...

اما يادت باشد اگر روزی ببينمت به اندازه تمام لحظه های غريب زندگی که تنها مانده بودم بايد جوابم را بدهی...

بايد بگويی که چرا چنين شد؟

بايد بگويی که گناه من چه بود؟

                                 بايد بگويی...


 
 
ساعت ۱٠:٢۱ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٢ خرداد ۱۳۸٥ : توسط :

 

 

                            خدای خوب من كجايي؟؟؟؟؟

                              دلم خيلی هوای ديدنت را كرده...

                             خيلی تنها موندم...همه غريبه اند...

                             توی خيابونهايی به اين شلوغی دستم رو رها اگر كنی ...

                              دلم می خواد چشمامو ببندم تا ديگه هيچ دردی رو نبينم...

                              بيا ...بيا... بيا كه امشب هوای دلم ابری است...

                               بيا تا باران دردها را بر شانه های مهربانت ببارم...