ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۸ امرداد ۱۳۸٥ : توسط :

یا حق

مدتی بود که در یکی از سالن های ورزشی شهرمان بسکتبال کار می کردیم که از بخت بد فقط یک سبد نصفه و نیمه داشت!! اما باز هم بچه های تیم با شور و حال خاصی به تمرینات خود ادامه می دادند و امیدوار بودند که طبق وعده مسئولین تربیت بدنی به زودی مشکل حل می شود...

چند روز پیش رسما اعلام شد که سبدی در کار نیست و ما باید برای تمرین به سالن دیگری برویم..از این همه لطف غرق مسرت بودیم که تصمیم گرفتم در این مورد مطلبی را در نشریه مان بنویسم تا شاید تلنگری باشد..پیام کوتاهی به یکی از دوستانم ارسال کردم که قرار است چنین مطلب اعتراض آمیزی در مطبوعات استان درج شود..امروز صبح که برای تمرین رفته بودیم از سوی مسئول ورزش بانوان پیغام رسید که ننویسید! به زودی به مشکلاتتان رسیدگی می کنیم...خندیدیم که :مثل همیشه وعده! 

اواسط تمرین تیم بود که اعلام کردند جناب فرماندار برای بررسی مشکلات سالن تشریف آورده اند!! ایشان پس از بررسی فقر امکانات دستور دادند در اسرع وقت سبد بسکتبال و سایر نیازهای دختران ورزشکار مهیا شود...

باورم نمی شد که یک مطلب نانوشته اینقدر موثر باشد!!!

این هم از قدرت سردبیر تنها نشریه محلی نهاوند!!!


 
 
ساعت ۱٠:٤٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۳ امرداد ۱۳۸٥ : توسط :

             

               به او بگوييد دوستش دارم...

               به او بگوييد نه راه است اين که بگذاری مرا بر خاک وبگريزی...

               به اوبگوييد ...

               نمی خواهم باور کنم که ديگر صدايم به آسمان نمی رسد...


 
 
ساعت ۳:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ امرداد ۱۳۸٥ : توسط :

   ياحق

 نمی دانم چرا وقتی کاری از دستمان بر نمی آيد فقط شعار می دهيم...؟!

 مدت هاست که حمايت از مردم بی پناه فلسطين وجنوب لبنان نقل محافل شده اما از حد راهپيمايی فراتر نرفته است...

ما که ادعاهای بشر دوستانه و ژست های سياسی مان گوش فلک را کر کرده حتی آنقدر قدرت نداريم که حرفهايمان را به عمل تبديل کنيم...

پس شايسته تر آن است که دست از حرف ها وشعار های توخالی برداريم که فريادهای ويرانگر ما حتی از حد مرزهايمان فراتر نمی رود چه رسد به کوبيدن پوزه استکبار...

بگذاريم تا کودکان فلسطينی زير آوار گلوله تکه تکه شوند...

بگذاريم تا مادران لبنانی هر روز داغدارتر شوند...

بگذاريم تا نام فلسطين ولبنان از روی نقشه ها پاک شود...

  فقط يادمان باشد که اسرائيل و امريکا تنها ۲ کشور بودند و ما (همه دنيا) از آنها شکست خورديم چون جسارت مبارزه را سال هاست که از دست داده ايم...

کاش چمران زنده بود تا اينگونه خون ها ريخته نمی شد...