يا حق

همه اونايی که حتی دغدغه حقوق نداشته! زنان را ندارند حتما در جريان اتفاقات يکی دو روز گذشته هستند.

۲ شنبه به دليل نمی دانم! تجمع پارک لاله به هم می خورد و ۳ شنبه مراسم دانشکده روانشناسی دانشگاه تهران به خشونت علنی کشيده می شود.

نمی دانم چرا و تا کی قرار است درد را در گلو خفه کنيم و سکوت تنها راه چاره مان باشد.نمی دانم!

ما فقط حق زيستن می خواهيم. زيستنی انسان وار مثل همه مردان! بدون ترس از کوچه تاريک و خيابان خلوت!!

هميشه يادمان دادند که بهشت زير پای مادران است ولی هميشه پدر حرف آخر را می زد.

البته مادر هم گاهی حرف آخر را می زد .و می گفت:چشم!!

دلم بارانی است مثل دل آسمان...