آواز مه

بلیط قطار را پاره می‌کنم

و با آخرین گله‌ی گوزن‌ها

به خانه برمی‌گردم

آنقدر شاعرم

که شاخ‌هایم شکوفه داده است

و آوازم

چون مِهی بر دریاچه می‌گذرد:

 

 

                شلیک هر گلوله خشمی است

 

                        که از تفنگ کم می‌شود

 

                                  سینه‌ام را آماده کرده‌ام

                       تا تو مهربان‌تر شوی

 

گروس عبدالملکیان

/ 6 نظر / 11 بازدید
Ahmad

خیلی قشنگ بود مخصوصا آخرش [لبخند]

سهبا

آنقدر شاعرم .... سلام خواهري

مونا

سلام سمیراجان.آغازمهربرشمامبارک.مرورزیبایی بود بر خاطرات.. شعر نابی رو هم انتخاب کردی.. شادباشی و پر امید

سپیده

سلام عزیزم اول مهر که میشه بیشترازهمیشه یادت میافتم...بخاطرعلاقه ات به پادشاه فصلها وماه مهرش

جوجه اردك زشت

وقتي مهربانست تابستان كش مي آيد تا عمق دي ماه ومن گرمم مي شود در زمستان نا مرادي ها زيبا بود

یوزآسیایی

قطار و گوزن و مه و دریاچه... آدمو یاد کانادا میندازه.